We dream on, and on, and on..

Een privé bungalow op een heuvel vlakbij Pai (134km en 762 bochten ten NW van Chiang Mai), daar verblijven we sinds gisteren. Het kost € 5,- per nacht, of € 60,- per maand als je het erg naar je zin hebt. We hebben al een aantal mensen ontmoet die er een mooie levensstijl op na houden; Europeanen die in Thailand wonen zodat ze met slechts een paar uur werken per week een heel mooi leven hebben, maar ook levensgenieters die ervoor zorgen dat ze na een half jaar werken steeds een paar maanden kunnen genieten van de vrijheid. Het zet ons aan het denken, een beetje... 

We hebben de ontspannen sfeer die Thailand kent probleemloos overgenomen. Als we willen weten welke datum of dag het is moeten we het echt even opzoeken, we weten ongeveer hoe laat het is door de stand van de zon (oké, nu overdrijven we) en zelfs Martijn heeft een aantal dagen zonder WiFi overleefd (zonder afkickverschijnselen). We voelen ons goed en stikgelukkig!

We zijn ook verrast door de authenticiteit dat dit land zeker nog kent. De ruïnes van Ayutthaya laten veel zien van het ontstaan van Thailand, als je niet heel hard per fiets achterna gezeten wordt door een paar straathonden (en tegelijkertijd uitgelachen wordt door je vent die zich blijkbaar geen zorgen maakt om je kuiten). En zelfs Bangkok is met drijvende dorpen en boerderijen veel meer dan de bekende 'concrete jungle'. 

Een highlight tot nu toe is de trekking door de jungle vlakbij de grens met Myanmar. Deze trekking hebben we gemaakt met een gids, genaamd 'Tee', die afstamt van het Karen-volk. Dit volk is oorspronkelijk Birmees en velen zijn gesetteld in de Thaise jungle waar het leven makkelijker is (in ieder geval lang was). Samen met een fantastisch Brits en Frans koppel hebben we de tocht gemaakt, ver weg van de commerciële trekkings. 
Na een half uur hiken hadden we al 4 soorten basilicum geproefd, zagen we welke bloem een jongen aan een meisje geeft om te tonen dat hij haar leuk vindt, leerden we hoe het volk stukken jungle gebruikt voor hun gewas (en er steeds voor zorgen dat de jungle terug groeit), wisten we hoe je de giftige banana-spider kunt eten en ook dat je ratten - muizen en mollen prima kunt opsmikkelen zolang ze minimaal 3km van het dorp worden gevangen (i.v.m. bacteriën). 
We sliepen een nacht in een Karen-dorp, Karen staat voor 'relaxed people' en dat merk je aan alles. Zo wordt de hele dag door zelfgemaakte rijstwhiskey gedronken, kennen ze geen haast, staat men op als de hanen 2x gekraaid hebben (4h30!!) en lachen oude vrouwtjes met zwarte tanden vriendelijk naar je. Als je een heel dik varken ziet weet je dat de familie een zoon of dochter heeft die nog vrijgezel is en een partner zoekt zodat ze genoeg vlees hebben voor de bruiloft. Sex voor het huwelijk is een 'no-go', niet vanwege religie maar simpelweg omdat ouders eerst moeten nagaan of je geen familie bent van elkaar. 
De volgende dag gingen we op pad met een paar levende kippen naar de volgende overnachtingsplaats, een houten hut aan de rivier. Het badderen in de rivier, vangen van vis, maken van mokken en borden van bamboe en het bereiden van de verse (en zeker biologische) kippen was erg Expeditie Robinson waardig! Op de laatste dag zijn we nog door een vleermuizen grot getrokken waarbij we af en toe van kant moesten wisselen vanwege giftige slangen. 

Bij de meeste trekkings in Thailand ga je ook rijden op olifanten. Olifanten hebben het land mede hebben opgebouwd tot wat het nu is, maar toen de houtkap verboden werd kwamen veel olifanten en hun baasjes (mahouts) zonder werk. Dit heeft ervoor gezorgd dat ze naar steden trokken en de olifanten gebruiken bij het bedelen en trekkings door de jungle e.d. Veel olifanten worden mishandeld, de trek-olifanten zitten zonder bewegingsvrijheid vastgeketend, moeten 3 man tegelijk dragen op een gevoelige rug en worden met een pikstok geslagen als ze niet luisteren. Hier wilden wij echt helemaal niets mee te maken hebben. 
Gelukkig zijn er ook mensen die zich om deze prachtbeesten bekommeren, zoals Lek (eigenaresse van het Elephant Nature Reserve). Haar filosofie is dat dieren net zo min in dienst van mensen zouden moeten staan als zwarten van blanken en vrouwen van mannen. Dit reservaat bestaat uit een mooie en grote vallei aan een rivier waar (voorheen) mishandelde olifanten van hun pensioen kunnen genieten, mits Lek ze heeft kunnen vrijkopen. Wij hebben hier een dag doorgebracht en de olifanten mogen voeren en badderen. Elke olifant heeft weer een ander afschuwelijk verleden, ze hebben er 36. Het meest droevige verhaal was een olifant die terwijl ze zwanger was moest doorwerken in de houtkap, terwijl ze beviel was ze aan het werk en rolde haar kalfje de heuvel af waardoor het overleed. Toen ze weigerde door te werken om naar haar kleintje te kijken werd ze door haar baasje in haar oog geschoten. Toen ze vervolgens weer weigerde te werken vanwege de stress werd ze ook in haar andere oog geschoten waardoor ze volledig blind raakte. Gelukkig heeft Lek haar gezien, kunnen kopen van de mahout en wordt ze nu goed verzorgd. Het zijn echt hele gevoelige en lieve dieren. 

Nu dus in Pai, een kleine plaats in de bergen waar veel te doen en zien is; watervallen, canyons, caves, hot springs. Ze kennen hier geen Lowlands of Pinkpop, wel het 'Rice harvest festival' ;). We gaan het allemaal opzoeken en bekijken m.b.v. onze gehuurde motorbike. Maar we hebben geen haast, we are relaxed people now.....

Nibunita allemaal! (gezond leven in Karen-taal)